اساتید

فقیهان سنتی بدون اینکه در مبانی خود در اصول فقه و فلسفه فقه تجدید نظر کنند نمی توانند در مورد معیار تعیین اوقات شرعی در منطقه ای که خورشید در آن طلوع و غروب نمی کند اظهار نظر کنند، چه در قالب فتوا و چه

هدایت و گمراهی، سعادت و شقاوت و کفر و ایمان ما آدمیان، در گرو “کوششی” است که صادقانه و به قدر طاقت بشری در کشف حقیقت میورزیم، نه در گرو وصول به “نتیجه ای” که مطابق با واقع است. وصول به نتیجه مطابق با واقع،

ترجیح می‌دهم به جای گفتگو در باب مفهوم انتزاعی، مبهم و ابهام‌آفرین ”روشنفکری دینی،“ در باب پاره‌ای از دیدگاههای ”روشنفکران دیندار“ سخن بگویم. به گمان من با اندکی تسامح در تعبیر، می‌توان روشنفکران را به دو گروه «دیندار» و «غیر دیندار» تقسیم کرد، اما روشنفکری

در این سلسله از مقالات به بررسی نقش دین در خشونت خواهم پرداخت. تا آنجا که من می دانم، کسانی که بر این باورند که دین در پیدایش خشونت در روابط انسان ها و جامعه ی انسانی نقش دارند از دو راه متفاوت به سود

در نشست های گذشته مقداری درباره ی تعارض عقل و وحی گفتگو کردیم، و در این رابطه دیدگاه اخباریان و اصولیان را بررسی و نقد کردیم. چنانکه دیدیم این دو دیدگاه، علی رغم تفاوت های ظاهری ای که به لحاظ تئوریک دارند، عملا به تعطیل

در درس گفتار هفتم و هشتم درباره ی انواع روابط محتمل میان عقل و وحی، تعارض عقل و وحی و راه حل این تعارض از نظر اخباریان و اصولیان سخن گفتیم، و راه حل آنان را بررسی و نقد کردیم. چنانکه دیدیم این دو دیدگاه،

بحث ما در باب رابطه عقل و وحی بود. چنانکه دیدیم، بین عقل و وحی دو نوع رابطه می‌توان تصور کرد: یکی «تلائم»/ «توافق» و دیگری «تعارض»/ «ناسازگاری». توافق هم دو نوع دارد: یکی «حداقلی» و دیگری «حداکثری». توافق حداقلی در سه حالت رخ می‌دهد،

رابطه ی عقل و وحی یکی از مباحث بسیار مهمی است که ردپای آن را در همهی سنت های دینی می توان پی گیری کرد. تبیین این رابطه یکی از دغدغه های اساسی همه ی عالمان دینی در طول تاریخ بوده است. در واقع بدون

ماکس وبر (۱۸۴۶ – ۱۹۲۰)، جامعه شناس و اقتصاد سیاسی دان شهیر آلمانی در مقاله کلاسیک خود، “سیاست به مثابه یک حرفه”، به بررسی رابطه اخلاق و سیاست از منظر جامعه شناسانه پرداخته است. به گمان نگارنده، در حالی که گوهر مدعای وبر در این