اساتید

در فلسفه براي معرفی خداوند بيشتر از اوصاف متافيزيكی همچون وجوب، قدرت و حيات بهره گرفته می‌شود و از اوصاف اخلاقی كمتر استفاده می‌شود؛ اما در متون مقدس دينی، ازجمله قرآن كريم، اوصافی مانند عدالت، بخشندگی، مهربانی و وفای به عهد در مورد خداوند به كار رفته است كه در زبان متعارف انسانی، به اوصاف اخلاقی معروف‌اند. بسياری با ابتنای اخلاق بر امر و نهی الهی، امكان توصيف اخلاقی خداوند را به چالش كشيده‌اند؛ چنان كه در جهان اسلام اين ديدگاه را اغلب به اشاعره نسبت داده‌اند. حال آيا خداوند، واجد اوصاف اخلاقی است؟ اين نوشتار با شيوه‌ای توصيفی ـ تحليلی و گاه انتقادی، برخی لوازم توصيف اخلاقی خداوند، مانند اندراج اخلاق در علوم فلسفی و جايگاه قضايای اخلاقی در انديشه ابن سينا را براساس دو تفسير از محقق لاهيجی و محقق اصفهانی بررسی و اثبات می‌كند كه براساس برداشت محقق لاهيجی می‌توان از ديدگاه ابن سينا، خداوند را واجد اوصاف اخلاقی دانست و او را با اوصاف اخلاقی توصيف نمود. همچنين در اين نوشتار، برخی چالش‌های توصيف اخلاقی خداوند پاسخ داده شده است.

در مورد علوم انسانی اصطلاحات متفاوتی وجود دارد؛ آن معنایی که ما مد نظر داریم آن نوع از علومی است که به جای اینکه به یک پدیدار طبیعی بپردازند، در عالم انسانی و پدیدارهای عالم انسانی، معنا می‌شوند. طبیعتاً این دسته از علوم، بیشتر ماهیت

حسن و قبح يكي از مسائل بسيار مهم است كه توجه متكلمان را به خود جلب كرده است. عدليه، بر ذاتي ـ عقلي بودن حسن و قبح افعال شخص عاقل اصرار دارند، در حالي كه اشاعره، بر الهي ـ شرعي بودن چنين افعالي تأكيد مي‌ورزند.

موضوع حفظ و شرح «چهل حديث»، از روزگاران گذشته مورد اهتمام عالمان ديني بوده است. ريشه اين مسأله در روايت‌هايي است که با مضمون واحد و به طرق مختلف، در کتاب‌هاي روايي اهل سنت و شيعه از پيامبر گرامي اسلام (ص) نقل شده است. برحسب