ترجمه اختصاصی
اخلاقِ جراحی زیبایی معمولاً بر این مسئله تمرکز می‌کند که آیا جراحی زیبایی اخلاقاً توجیه‌پذیر است یا نه؟ برخی استدلال می‌کنند که جراحی زیبایی به دلایل بسیاری هرگز قابل‌قبول نیست. یکی از این دلایل این است که جراحی زیبایی همواره برای بهبود ظاهر انجام می‌شود و به همین خاطر، رذایلی همچون غرور را پروارتر می‌کند، یا به این دلیل که جراحی زیبایی باعث می‌شود زمان انجام کارهای مهم‌تر از دست برود. یکی دیگر از دلایل قابل‌قبول‌نبودن جراحی زیبایی این است که جراحی زیبایی فقط بر روی گروه‌های خاصی از مردم ــ مانند زنان ــ انجام می‌شود و این موضوع باعث می‌شود آن گروه خاص، حقیر و درنتیجه زیردست به نظر بیایند (1). برخی دیگر، استدلال می‌کنند که جراحی زیبایی، همیشه مجاز است، چون صرفاً یک انتخاب است و همیشه باید به انتخاب‌های آگاهانه، احترام گذاشت. عده‌ای دیگر، استدلال می‌کنند که جراحی زیبایی، در بعضی موارد پذیرفتی است و در بعضی موارد پذیرفتی نیست؛ مثلاً تغییر یک بدنِ معیوب به بدنی معمولی پذیرفتنی است، چنان‌که گوش‌‌های بیرون‌زده یا شکافِ کام معمولاً اصلاح می‌شوند و بازسازی سینه پس از کاشت سینه، بهترین کار ممکن است (2). از سوی دیگر، عده‌ای از افراد، جراحی زیبایی را بنا به دلایل روانی توجیه می‌کنند، از قبیل اینکه پریشانی و اضطراب را کاهش می‌دهد و باعث ایجاد عزت‌نفس و اعتمادبه‌نفس می‌شود (3).
این مقاله بر اخلاق جراحی تمرکز خواهد کرد و به دنبال معیارهایی است که تعیین کند کدام جراحی‌ها به لحاظ اخلاقی قابل‌توجیه‌اند، مثلِ جراحی‌هایی که ظاهر افراد را…