مطلب
وابستگی وجودی اخلاق به دین از دیدگاه ابن سینا
در این مقاله، به نحو غیر مستقیم استدلال شده است که ابن سینا وابستگی وجودی اخلاق به دین را نمی پذیرد. مراد ما از وابستگی وجودی اخلاق به دین این است که اوصاف اخلاقیِ اعمال، مانند خوبی و بدی، تابع اوامر و نواهی شارع باشد. استدلال ما از دو بخش اصلی تشکیل شده است. در بخش نخست نشان داده ایم که ابن سینا به دلیل واقع گرایی، نمی تواند وابستگی فوق را بپذیرد. و در بخش دوم، با فرض ناواقع گرایی، دشواری های نسبت دادن پذیرش وابستگی فوق را به وی، مورد توجه قرار داده ایم. چنان که می دانیم، واقع گرا دانستن ابن سینا راه همواری نبوده است؛ از این رو در بخش نخست، بر این ادعا استدلال کرده ایم.