رویکرد اخلاقی فرزندآوری در آموزههای دینی
هدف پژوهش حاضر بررسی پایه نظری و معرفتی فرزند آوری و فرزند پروری در آموزههای دینی است.این پژوهش از تحقیقات کیفی است و با روش توصیفی-تحلیلی ضمن تبیین نگاه اسلام درباره فرزندآوری و فرزند پروری،به تبیین آثار اجتماعی،اخلاقی،خانوادگی،روان شناختی و معنوی آن پرداخته است و مباحث معرفتی را با رویکردی روانشناختی،تحلیل نموده است.نتایج این پژوهش نشان داد که در نگاه دینی،فرزندآوری جایگاه رفیعی دارد و یکی از اهداف اساسی تشکیل خانواده،فرزندآوری و تکثیر نسل صالح، دانسته شده است.نتایج این پژوهش همچنین نشان میدهد که از منظر آموزههای دینی، نگرشی مثبت به فرزندآوری و فرزند پروری شده است. در آیات و روایا متعددی از فرزند با تعابیری مانند، مایه امید، نورچشم، نعمت الهی، هدیه الهی، میوه دل، مایه خوشبختی، یاریکننده، مایه ثواب و پاداش اخروی، رحمت و غفران الهی، باعث خیر و برکت، باعث قوت قلب و شکفتگی، معرفی شده است. همچنین محرومیت و دوری از فرزند مایه غم و اندوه و نا امیدی و اضطراب بیان شده است. فرزندآوری و فرزند پروری، باعث استحکام خانواده، رضایتمندی از زندگی، تأمین بهداشت روان، توسعه رزق، رشد اجتماعی، افزایش مهارت، شکوفایی استعدادها، کسب معنویت، رضایت الهی، تقویت روابط اجتماعی و … نیز میشود.
…