بهترین و مهمترین تألیف علامه دوانی در حکمت عملی کتاب «لوامع الاشراق فی مکارمالاخلاق» است که بیشتر به نام خودش به «اخلاق جلالی» نامبردار است و شهرت و بلندنامی او برآمده از همین کتاب میباشد. دوانی این اثر را در شیراز به دستور سلطان خلیل، پسر اوزون حسن آققویونلو نوشت. سلطان از او خواسته بود که رساله اخلاق خواجه نصیر را بازنویسی کند. به اعتقاد دانشمند فقید مرحوم دانشپژوه، انگیزه خواجه در نگارش اخلاق خود نشان دادن شالوده مدینه فاضله و سیرت فلسفی و طب روحانی به مردم روزگار خود بود تا در برابر دستگاه سیاسی تباه شده چیره بر آنها بتوانند شالوده دستگاه دیگری بریزند.