فضیلت معرفتی، قوه اعتمادپذیر و ویژگی منشی: رویکردی تطبیقی
در معرفتشناسی فضیلت، فضیلت معرفتی به دو صورت تعریف شده است؛ سوسا آن را از سنخ قوای اعتمادپذیر میداند و زگزبسکی آن را از نوع ویژگیهای منشی. در حالی که هر دو، فضیلت را معرفتساز دانسته و تبیین و توجیه معرفت را بر پایۀ آن ممکن میدانند. در پاسخ به سؤال از دلیل این دوگانگی در تحلیل، مقالۀ حاضر نگرش متفاوت فیلسوفان به معنا و ویژگیهای معرفت را عامل آن میداند. تعریف سوسا از معرفت به باور صادق موجه و انفعالی دانستن آن، یا به حالتی فراتر از داشتن باورهای صادق، که حاصل فعالیتی اختیاری و ارادی است، در زگزبسکی، نهایتا به این منجر میشود که فضیلت را یا از سنخ قوا بدانیم و یا از سنخ ویژگیهایی که برای انجام چنین فعالیتی ضروریاند. در نتیجه بهرغم اینکه هر دو فیلسوف وجود قوا را برای کسب معرفت حیوانی ضروری میدانند اما نگاه متفاوتشان به معرفت تأملی، نهایتاً به دو برداشت از فضیلت منتهی میشود. حتی دخالت دادن عاملیت فاعل در معرفت حکمی و ضروری دانستن برخی ویژگیها مثل دقت و ذهن باز، به عنوان فضیلت باورساز، توسط سوسا، در نتیجه بحث، تغییر چندانی ایجاد نمیکند.
