برگزاری همایش ملی اخلاق و جامعه ایرانی

نخستین همایش ملی اخلاق و جامعه ایرانی به همت پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاد دانشگاهی آبان ماه ۱۳۹۵ برگزار می شود. 

ذخیره

نخستین همایش ملی اخلاق و جامعه ایرانی به همت پژوهشکده فرهنگ، هنر و معماری جهاد دانشگاهی آبان ماه ۱۳۹۵ برگزار می شود. محور های این همایش عبارتند از: پرسش از بحران اخلاق در جامعه ایران، اخلاق جهانی و جامعه ایرانی، اخلاق و دین، اخلاق و هنر، اخلاق، قدرت و سیاست، اخلاق، خانواده و جنسیت، اخلاق، علم، فن آوری، آموزش و پژوهش، اخلاق، رسانه و فضای مجازی، اخلاق، کار و اقتصاد، اخلاق، شهر، شهر نشینی و شهروندی، اخلاق و محیط زیست، اخلاق در عرصه عمومی.

«بحران اخلاق» در ایران ادعایی است که در طول حدود صد سال اخیر در مقاطع تاریخیِ مختلف به شیوه‌های متفاوت تکرار شده است. از مقطع مشروطه، با ورود تدریجیِ ایران به دوران مدرنِ تاریخ خویش، تصویر ایرانی از خویشتن، به تدریج با مشکل و بحران آغشته شد به طوری که می‌توان ادعا کرد که «بحرانی بودن» به یکی از مؤلفه‌های اصلیِ بُعدِ ذهنیِ مدرنیته‌ی ایرانی تبدیل شد. نویسندگان مشروطه و پس از مشروطه از قبیل زین‌العابدین مراغه‌ای، فتح‌علی آخوندزاده، طالبوف تبریزی، مشفق کاظمی و دیگران وضعیت اخلاقی در ایران را مورد پرسش قرار می‌دادند و این روند تا به امروز در مقاطع مختلف دائم تکرار شده است. آثاری از قبیل «خلقیات ما ایرانیانِ» محمدعلی جمال‌زاده، «جامعه‌شناسی خودمانیِ» حسن نراقی، «جامعه‌شناسی نخبه‌کشیِ» علی رضاقلی، «فرهنگ سیاسی در ایرانِ» محمود سریع‌القلم و آخرین نمونه، «ما ایرانیانِ» مقصود فراستخواه نمونه‌هایی از آثاری هستند که به شیوه‌های متفاوت، جنبه‌های مختلفِ اخلاق را در جامعه‌ی ایران ضعیف و غیرقابل قبول دانسته‌اند. نکته‌ی مهم در اغلب این آثار آن است که صرف‌نظر از تفاوت در میزانِ صدقِ تجربی یا قوت علمیِ محتویات‌شان، و علی‌رغم آن‌که برخی از آن‌ها آثاری ضعیف محسوب می‌شوند (گرچه آثار قوی هم در میان آن‌ها هست) اما در زمان خود و حتا در دوره‌های پس از خود با اقبال و توجه عمومی زیادی مواجه شده‌اند
دهه‌ی اخیر یکی از مقاطعی است که وضعیت اخلاق در جامعه‌ی ایرانی دوباره توجه‌ها را به خود جلب کرده است. آیا ادعای بحران اخلاق در جامعه‌ی ایرانی، که هر از چندی در یکی از مقاطع تاریخی سربرمی‌آورد و سپس فرومی‌نشیند، ناشی از وجود بحران در واقعیت خلقیات ایرانیان است؟ تا چه حد ادعای بحران اخلاق را می‌توان ناشی از واقعیت بحران اخلاق دانست؟ تا چه حد داده‌های تجربی کافی می‌تواند این بحران را تأیید کند؟ وضعیت اخلاقی تا چه حد قابل اندازه‌گیری است به نحوی که بتوان نقطه‌ای به عنوان مرز بحران برای آن در نظر گرفت؟ آیا در واقعیت، اخلاق ایرانیان به صورت دوره‌ای دچار بحران می‌شود یا این خودِ «ادعا»ی بحران است که به صورت دوره‌ای سربرمی‌آورد و خاموش می‌شود؟ آیا می‌توان از «بحران اخلاق» به طور کلی سخن گفت یا اخلاق در هر یک از حوزه‌های مختلف زندگی اجتماعی، از قبیل خانواده، کار و شغل، فضای مجازی، علم و دانش و پژوهش، زندگیِ روزمره، سیاست و زندگی شهری وضعی متفاوت دارد و داوری صائب درباره‌ی اخلاق در ایران موکول به بررسیِ جداگانه‌ی هر یک از این حوزه‌ها است؟ چه‌گونه می‌توان وضعیت اخلاقی جامعه‌ی ایران را با قرار دادن وضعیت ایران در متن مناسبات منطقه‌ای و جهانی توضیح داد؟ و در نهایت وضعیت اخلاقی در ایران امروز و ادعای بحران در این وضعیت چه‌گونه قابل تبیین و تفسیر است؟ و به طور خاص درگرفتن بحث درباره‌ی بحران اخلاق در ایران در دهه‌ی اخیر را چه‌گونه می‌توان توضیح داد؟

علاقه مندان به مشارکت در این همایش می توانند چکیده آثار خود را حداکثر در ۱۰۰۰ کلمه تا پایان اردیبهشت ماه ۹۵ به نشانی morality@icas.ir ارسال نمایند.

 

بالا
+۱۰۵

نظرات